Back to reality

Hallo lieve lezertjes.

Better late than never, zouden de Denen zeggen. Ondertussen zijn we al weer bijna twee weken terug in het (… zoekend naar een superlatief) ‘gewone’ België. Waar we dachten dat het vreemd ging voelen terug thuis te zijn, blijkt niets minder waar. Het leventje na Erasmus pik je gewoon weer op en het voelt heel normaal. Het lijkt alweer een verre herinnering te zijn, ons avontuur.
Ben heeft zijn operatie overleefd, en ik mijn laatste stage OOIT ook (in het onderwijs dan toch). Het is zodanig druk dat we geen tijd hebben om in een zwart gat te vallen (bachelorproef, laatste deadlines, stage, taken,…). Maar zo nu en dan als we even op adem komen, komen we toch wel tot het besef van VERDORIE, wat hebben wij een schone tijd gehad. Ik mis de internationale vriendengroep, maar GOD PRAISE THE SOCIAL MEDIA – HALLELUJAH, zo houden we toch nog vaak contact met elkaar. Eén ding staat vast, we zien elkaar in de nabije toekomst opnieuw terug! Ook stuurde mijn mentor nog een hartverwarmend berichtje, net zoals Kirsti. Allemaal mensen die ik koester tot en met, we houden de band levendig door regelmatig berichtjes en foto’s te zenden. Naast de mensen mis ik, natuurlijk, ook de wondermooie en vredevolle natuur. Het outdoor actief leventje heeft zich weer verplaatst naar binnen, maar het is bijna zomer!

Het doet wel deugd om terug in België te zijn ook hoor, terug herenigd met de allerbeste vriendinnetjes, familie en geliefden.

Misschien zijn jullie benieuwd naar onze terugkomst, want het was bijzonder stil op de blog daarover. Er was namelijk een verrassing gepland. Mijn vriend Ruben wist van toeters noch blazen dat ik eigenlijk de vrijdag al terug in het land was. Ik wilde hem de zaterdag verrassen op een feest van zijn voetbalploeg. Bedankt aan alle mensen die mee in het complot zaten, jullie zijn fantastisch! En sorry aan de liefste vriend, voor mijn smoesjes. Maar het was het allemaal waard om je gezichtje te zien. Ik zie je graag!

Op de terugweg genoten we nog kort maar bondig van het mooie Kopenhagen. Er zullen nog enkele foto’s worden toegevoegd, maar hier stopt het ook (denk ik). Misschien kan je ooit nog eens een ander avontuur volgen van Ben en/of mezelf. Hopelijk heb je er wat van genoten! Wij hebben ons alvast ‘stief wel’ geamuseerd!

Vi se’s! Liefs,

Emma.
bye bye

Advertisements

It’s the final countdown

Ja ik weet dat het de laatste dagen opvallend rustig is geweest op de blog. Dit heeft een goede reden! Het zijn namelijk de laatste dagen hier in Hjørring. En alsof het besteld was, is de lente eindelijk begonnen en was de zon heel de tijd van de partij. Dit maakte alles natuurlijk ook veel aangenamer. Zo heb ik genoten van een aantal prachtige zonsondergangen in goed gezelschap, een laatste keer les geven aan Deense kinderen, samen eten met andere internationale studenten en een laatste keer naar de “summerhouse”.

Het is ook de tijd van de laatste lessen. En ergens heb ik wel een goed moment gekozen aangezien de lessen hier ook tot een einde kwamen en eigenlijk enkel nog maar projecten op het progamma stonden. Mijn laatste les was een les van het vak “Idræt og training”. En wat stond er op het programma? ATLETIEK. Ondertussen wisten de docenten hier dat ik zelf atletiek doe, dus vroeg Per (docent) of ik geen zin had om vandaag de les atletiek te geven. Het was echt moeilijk om daar nee tegen te zeggen, dus niet veel later stond ik buiten voor de groep klaar om een les atletiek te geven. Op het programma: Sprint en speerwerpen. Ik kon me eerlijk gezegd echt geen betere manier voorstellen om afscheid te nemen van UCN. Na de les was het tijd voor de gebruikelijke ‘goodby speech” (maandag heb ik die voor de andere klas gegeven) en groepsfoto.

Met een resem aan nieuwe inzichten, ervaringen en vrienden komt het einde steeds dichter bij. Momenteel genieten we nog van onze laatste dagen met volle teugen.

Zie jullie snel!

Ben

The days are counting…

Jip, je leest het goed. Vanaf nu is het echt aftellen naar mijn terugkomst, al is dat een heel dubbel gevoel. Enerzijds wil je deze fantastische ervaring niet zomaar achterlaten: afscheid nemen van de kindjes, de hechte vriendengroep die je in korte tijd hebt gecreëerd, al de indrukken die je hebt ontmoet en vooral, de mooie natuur en rust van Denemarken (al zal ik de sterke rukwinden hier niet missen ;-).). Je hebt een kort traject opgebouwd van je eigen wereldje en werkelijkheid, één die helemaal anders is dan in je thuishaven. Anderzijds kijk ik enorm uit naar al mijn fantastische vrienden en familie thuis, mijn hond te knuffelen en Ruben te omarmen. Mei wordt nog een vrij drukke periode, met nog twee weekjes extra stage (om mijn godsdienstcertificaat te behalen), bachelorproef-toestanden etc. Maar genoeg vooruit gekeken, laten we even een throwbackje doen.
De drie dagen die ik volgde in het andere schooltje waren heel interessant. Helemaal anders dan hoe ik het nu ken, en al ietsjes meer aansluitend naar het Belgische onderwijssysteem toe. Even van nul me opnieuw moeten bewijzen, maar het waren vooral drie toffe dagen waar ik nieuwe kindjes/mentoren en methodes leerde kennen. Daarna kreeg ik toch twee daagjes congé want… BEZOEK! Van mijn lieve oudjes en tante. Het terugzien was heel fijn, quality-time zoals het hoorde. We bezochten Aarhus en old town, Skagen, Tversted,… We genoten van aperitiefjes en smulden telkens van een deftig avondmaal in één of ander restaurantje in de buurt. Afscheid nemen was dan weer wat moeilijker en ik was niet helemaal in mijnen haak, misschien wat een samenloop van allerlei omstandigheden (te veel gegeten, vermoeidheid, afscheid…). Maar niet geklaagd, het was al weer even vlug verdwenen. Dikke merci voor het bezoekje!
Diezelfde avond was er een Paasfeestje met de internationale bende chez Amélie. Het was opnieuw een geslaagde avond om u tegen te zeggen! Eergisteren genoten we van een kort ‘concertje’.
Deze week terug naar mijn geliefd en vertrouwde stageplaats, het voelt een beetje als thuiskomen en het was een lief terugzien met de kindjes. Het is helemaal niet lang meer en ik zie het compleet NIET zitten om vaarwel te zeggen. Ook de mentoren willen dat ik blijf. Vandaag was het vrij emotioneel op de stageplaats, er is een accident gebeurd en we kwamen te weten dat één van mijn mentoren Lotte leukemie heeft. Het was een klap voor iedereen om dit nieuws te verwerken. De kindjes waren zo extreem troostend voor ons.
Deze avond ga ik naar een feestje in Aalborg met Diana, Jonas en nog een hele Deense bende.
Dit weekend voorspellen ze mooi weer, dus ik hoop dat ik in het park wat kan gaan werken voor school en wat kan outdoor sporten.

Voor de korte periode die ons hier nog rest staan er nog heel wat leuke dingen gepland!

Tot snel! Heel veel liefs

Emma

Påskeferie

Påskeferie of zoals wij het kennen, paasvakantie. Ja ze kennen het hier ook! Er is echter een klein verschil, het duurt maar een week. Voor de meeste dan toch, mijn “påskeferie” begon afgelopen woensdag al, en wat voor 1 was dat! Geweldig weer, prachtige zon, amper wind, en wat stond er op het programma? Een “run and bike” doorheen Hjørring. En ja, dit was les. De afgelopen weken zijn we bezig geweest met allerlei vormen van teambuilding en hoe we dat kunnen implementeren in verschillende vormen van lesgeven. Als laatste stond er dus een run and bike met verschillende opdrachten op het programma. Het concept was vrij simpel, je zit in een groep van 3 personen en hebt 1 fiets te beschikking. Wie er fietst en loopt beslis je helemaal zelf. Er waren 3 opdrachten, een gps run met foto hunt, een kaartloop met vragenlijst en een orientatiëloop (natuurlijk ook met bijpassende opdrachten). We beginnen met de gps run, heel simpel. Loop naar het waypoint dat op de gps staat en verbind het waypoint met de juiste foto. Half Hjørring doorgelopen en een goed half uur later komen we terug bij het startpunt en krijgen we een kaart. Loop naar de punten en beantwoorden de volgende vragen. Ik was vrij nutteloos omdat mijn Deens nog niet 100% op punt staat, maar ik zorgde er wel voor dat we op de juiste plaats stonden! Het einde van deze run vond plaats in een park dat letterlijk helemaal aan de andere kant van onze school was. Maar goed, eens aangekomen moesten we eerst in een opblaasboot het kleine meertje oversteken voor we mochten beginnen aan de oriëntatieloop. Ook hier zorgde ik ervoor dat we aan de juiste posten geraakten waar men teamgenoten een poging deden om de opdracht op te lossen! En om te eindigen moesten we nog terug naar school want onze rugzakken stonden daar. En weet je nog dat ik hier in het begin vertelde dat het een run en BIKE was? Wel, ik heb geen fiets gezien, blijkbaar is het niet verantwoord om met drie tegelijkertijd op een fiets te zitten,… Ik keek even naar men horloge en zag daar toch een mooie 20km op staan, niet slecht voor een dagje les dacht ik dan!

Ondertussen was mijn vakantie begonnen en zoals Emma al uitvoerig heeft besproken hebben we het weekend in het summerhouse doorgebracht! Toen we vrijdag aankwamen heb ik direct gevraagd waar ik een kampvuur mocht maken, want dat mocht zeker niet ontbreken! De eerste avond heb ik zo goed al heel de tijd buiten doorgebracht bij het vuur, genieten van de kleine dingen. De sterren die prachtig aan de hemel stonden, de zee die je op de achtergrond hoorde en de bijna volle maan maakte er een prachtige avond van. Zaterdag heb ik dan weer een match gespeeld, en ja we hebben verloren :(! En blijkbaar heb ik ergens tijdens de wedstrijd mijn enkel geraakt want s’avonds deed die toch niet exact wat er van hem verwacht werd! Maar de geweldige Deens lucht heeft een helende functie want toen ik ‘s nachts wakker werd voor een boodschap kon ik er al terug iets of wat normaal op wandelen. Zondag was dan voor mij hoe een zondag hoort te zijn: rustig ontbijten, stoeltje buiten zetten onder een zacht lentezonnetje, parijs-roubaix kijken en gewoon genieten van hel van het noorden!

Voor mij is het wel effectief vakantie, of toch soort van! Ik mag natuurlijk niet vergeten dat er ook taken en opdrachten zijn die ik moet maken en best ook voor ik terugkeer naar Belgenland. Deze week gaat dus een mix van vakantie en werken zijn, maar dat zullen jullie wel snel genoeg te zien krijgen ;)!

Tot snel!

Ben

Summerhouse

Heyhey! Terug van een weekendje weg, en wat voor één! Het summerhouse in Tversted bracht ook echt even zomer met zich mee, waar we genoten van een stralende zon en een vakantiegevoel. Zo heel erg veel hebben we op zich niet gedaan, maar eens even uitblazen en uitrusten mag ook wel eens gebeuren. Kirsti en ik zorgden meestal voor een lekker avondmaal terwijl de boys… ja they will be boys ;-). Ironie!
Zaterdag had Ben een voetbalmatch waar hij jammer genoeg verloor. Ook had hij een onprettig gevolg van de match: een zere enkel. (Maar geen paniek: die is vandaag al stukken beter!)
Kirsti en ik haalden verse vis die net uit de zee kwam bij de lokale fishermen in Hirtshals. (Ik heb nog nooit zo’n grote en dikke handen gezien bij een man!)
In het dorpje maakten we een fikse ochtendwandeling aan zee en bezochten we enkele burchten op onze weg. Hirtshals is niet groot dus je hebt het vlug gezien.
Een weekendje aan het summerhouse equals veel wandelen met de honden en uitwaaien met prachtig zicht op zowel bossen als stranden. Eén ding is zeker: dat ik de natuur hier ga missen is een understatement. Het einde begint te naderen, nog een goeie maand te gaan.
Voor Ben en mezelf was het eigenlijk echt een luxueus weekend, waar we smulden van heel lekker eten en een prachtige accomodatie met alles erop en eraan. Maar ondanks al het profijt zijn we toch even back to the roots gegaan: een kampvuurtje maken. De eerste avond maakte Ben het vuur aan en de tweede avond leerde hij het mij. Al had ik wat ‘malchance’ met de wind die hier en daar oplaaide. We vonden het zalig om s’avond de sterren en de maan te spotten en even helemaal zen te zijn. We dachten ook wat restanten te zien van het Noorderlicht. Met dank aan google die ons vermoeden bevestigde: het is wel degelijk mogelijk om het Noorderlicht in Denemarken te bewonderen, ook al is dat zelden. Gelukzakken dat we zijn!
Zondag= Paris-Roubaix= hoogdag! Proficiat Greggie, goed gedaan Tommeke!
Daarbovenop werkten Kirsti en ik ook wat in de tuin om de boel wat op te fleuren. Groene vingers jazeker, vuile nagels dat ook wel. En dat na ze toch wel al zeker twintig keer te wassen.
Kortom: opnieuw een geslaagd weekend!

Volgende week volg ik drie dagen mee in een ander schooltje, dus dat wordt waarschijnlijk interessant. Dan heb ik twee daagjes congé en komen mijn ouders op bezoek: LEUK! Het komend weekend staat Kopenhagen (hoogstwaarschijnlijk) op de planning met wat vrienden tot en met maandag. Gelukkig beschouwen ze Paasmaandag hier wel als verlof dus heb ik een verlengd weekend, komt goed uit dus met Kopenhagen. Schone vooruitzichten dus! Vele dikke zoenen vanuit Denemarken aan het thuisfront.

SEE YA

Een kijkje in Dyregarden Ferdinand!

Zoals beloofd wat meer informatie over hoe het hier nu precies te werk gaat. Het is ondertussen mijn vijfde week stage hier, van een twee wekenlange Paasvakantie wordt hier (jammer genoeg) niet gesproken. Maar niet getreurd, ik sta elke dag op met een goeie portie ‘goesting’ om de dag te beginnen met de allerleukste Deense vriendjes en lieve collega’s. Wat een verschil met de eerste week, waar ik duidelijk nog eventjes moest wennen aan de aanpak hier.
Making learning visible’ en Reggio Emilia (~ Progettazione) somt het geheel hier goed op. Over Reggio Emilia leerden we de voorgaande jaren in de opleiding heel erg veel, maar het in de praktijk tot zijn uiting zien komen is toch nog een compleet andere ervaring. Ze willen de kinderen ‘leren’ om te kijken, observeren, luisteren en interpreteren. Ook de bewustwording en kwaliteit van gedachten en gevoelens optimaliseren speelt hier een grote rol. De leerkrachten zijn er om dergelijke processen te begrijpen. Ze geven kinderen TIJD. Tijd om even op pauze te drukken, een moment te stoppen en te reflecteren. De Scandinavische onderwijssystemen zijn een grote fan van ‘group learning’, omdat dit betekenis geeft aan de meta-cognitie, een heel belangrijke leervaardigheid. Meta-cognitie betekent dat je kennis verwerft over het eigen weten.
De filosofie achter het hele Reggio Emilia idee is dat kinderen ‘citizins of the world’ worden en dat ze zich bewust worden van de WAARDE van het leren, en niet de pure kennisverwerving zoals we het traditioneel nog vaak zien. De ontwikkeling van hun persoonlijke identiteit is van uiterst belang, samenhangend met de onderlinge relaties en creatieve/sociale vaardigheden.
Waar ik zo enorm van geschrokken ben, is de ruimte voor plezier, curiositeit, interesses, affectie, autonomie, mogelijkheden, verantwoordelijkheid, verlangen, wisselwerking tussen verwachtingen en vooral de rust en flexibiliteit. De eerste week ervaarde ik de rust als chaos, maar ik heb alles heel goed kunnen plaatsen en weten te appreciëren. De aandacht en zorg die gegeven wordt aan de omgeving is echt zot. Outdoor learning is dan ook een big deal hier. Er zit heel veel organisatie achter het hele gebeuren, dat zie ik nu ook wel in. Ook co-teaching, samenwerking en gelijkwaardigheid is een heel belangrijke factor in de pedagogie.

De omgeving is precies één groot ‘atelier’ waar het spel, kunst, cultuur en design een heel hot toppic zijn. De klassen zijn niet overvol beladen door het thema, er is heel goed nagedacht over het aanbod van materialen, inrichting en begeleiding. Ze willen niet persé specifiek inzoomen op de specifieke kunsttechnieken maar wel op de creatieve processen die de expressie en taal met zich meebrengen. Het is heel interessant voor te verwerken in mijn bachelorproef, waar ik spel en drama als creatief middel inzet om een agogische context te creëren.
LAST BOT NOT LEAST: de ouders participeren erg veel en zijn niet weg te denken uit het hele educatie-verhaal.

 

Even een korte time-schedule om je een zicht te geven hoe mijn dag er uit ziet:

7.30: Start en opening van de school
8.00: Hier begint mijn dag meestal (behalve op donderdag start ik om 9u30): Welkom: de kinderen krijgen de ruimte om te genieten van hun ontbijt, te spelen, tot rust te komen. De leerkrachten bereiden hypotheses voor het project voor, leggen materialen klaar, reflecteren, observeren…
9.00: Group-self organisation: de klasgroep geeft ons input voor de projecten, kiezen zelf voor bepaalde activiteiten waarop de leerkrachten inspelen op het moment zelf. Ook wordt verwacht dat alle kinderen tegen 9u ten laatste aanwezig zijn op school.
9.30: Opruimen, outdoor-activiteiten, workshops door ouders/leerkrachten, verzorgen van de dieren; kinderen worden in verschillende groepjes verdeeld en schuiven door.
11.00: Group landscape aka kring-moment. Er wordt gepraat, gereflecteerd, korte activiteitjes, …
11.00 – 12.00: Middag eten
12.00 – …: Learning activities: kan verschillende dingen inhouden zoals outdoor learning, vrij spel, activiteiten gegeven door leerkrachten… Kinderen zijn ook vrij om zelf te beslissen of ze zin hebben om iets te drinken/eten gedurende de namiddag.
14.00: EINDE VAN EDUCATIEVE ACTIVITEITEN. Vanaf 14u zijn de kinderen vrij en gaan ze meestal naar buiten. Vaak eindigt de dag voor de leerkrachten dan ook en komen de ‘pedagogues’ de kinderen ‘vermaken’. Heel veel kinderen worden ook opgehaald dat uur door de (groot-)ouders. Je kan de overige tijd tot 16u30 ten laatste als het ware in de ‘opvang’ blijven.

 

Ook nog een korte throwback naar mijn weekend. Vrijdag was er een feestje in Aalborg. We aten pizza bij Pernille met enkele vrienden van de internationale groep en bleven daar ook overnachten. De zaterdag was het even uitblazen en genieten van het mooie weer terwijl zondag een bijzonder actieve dag is geweest. Intensief sporten want onze Bennie had nieuwe oefeningen voor mij, pfieuw afzien!! Daarbovenop ‘buzze geven’ voor mijn bachelorproef. ‘s Avonds nodigde Kirsti ons uit op een typisch Deens diner, echt heel erg lekker en HYGGE!
Het komend weekend gaan we een weekendje naar zee in het summerhouse van Kirsti, joepie! Ze kondigen mooi weer aan, hoera!

Vi se’s!
Emma

Galaparty

Een onverwachte wending

Zoals jullie eerder al konden lezen hebben we genoten van een weekendje Zweden. Spijtig genoeg werden we zeer snel terug uit deze realiteit gehaald en was het terug tijd om naar school te gaan om les te volgen, in mijn geval dan toch. Laten we eerst even terug in de tijd gaan,…

We zijn de week voor ons tripje naar Zweden, dinsdag 14 maart om precies te zijn. Blijkbaar hebben vele van jullie mijn vlog over de kookles heel aandachtig bekeken, want de enigste reacties die ik kreeg waren over mijn al dan niet wild groeiende baard,… Laten we het een deel van de Deense cultuur noemen. En het zou niet mooi zijn van mij moest ik niet van de hele cultuur geproefd hebben tijdens mijn verblijf hier. We gaan gewoon verder en ondertussen zijn we woensdag, en hier kreeg ik een onverwachte vraag voorgeschoteld. James, een student uit mijn klas vroeg me of ik geen zin had om mee te komen trainen met zijn voetbalploeg, later die dag. Ik had niets gepland das waarom ook niet. Dus die avond ga ik samen met James en Clément (een fransman die hier in Denemarken woont en werkt en tegelijkertijd onze chauffeur was) naar de voetbaltraining. Met geleende shoes werk ik de training met de, ruim omschreven “caféploeg”, af en krijg direct de vraag of ik in het weekend wedstrijd kan spelen. Spijtig genoeg is dit niet het geval aangezien ik naar Göteborg trok.

Na een ontspannen weekend gaat alles terug zijn “normale” gangetje. Normaal gezien heb ik maandag, dinsdag en woensdag volledige dagen les. Maar door de ziekte van een aantal docenten zijn er een heel deel lessen weggevallen. Wat mij weer wat extra vrije tijd opleverde. En eigenlijk was deze vrije tijd wel handig. Je merkt dat het al eind maart is en het einde al een beetje in zicht aan het komen hier. De docenten geven veel opdrachten en groepswerken en de druk op de studenten neemt toe. Solidair als ik ben blijf ik niet stilzitten, maar doe ik men best om een aantal individuele opdrachten ook te maken (in het Engels weliswaar). Door de ziekte van de docenten was mijn “schoolweek” vrij snel afgelopen.

Dit was dan ook de start van de “ontspanningsweek”. Woensdagavond organiseerde Marco en Amélie een spelletjesavond. Met het spel “Card against humanity” waren we wel een aantal uren zoet. Vrijdag stond dan weer de wekelijkse Deense les gepland, ook al kwam er niet veel les aan te pas en was het meer een groot gezamenlijk ontbijt met pannenkoeken en allerlei andere lekkere dingen. Daar kwam dan wel het geweldige idee naar boven om op zondag met de fiets naar Lønstrup te rijden. Ja, Denemarken kent ook lente en zon verrassend genoeg! Oh ja, ik zou de onverwachte wending nog bijna vergeten! Blijkbaar zocht de voetbalploeg (Sæsing BK) nog een aantal extra spelers voor de wedstrijd op zaterdag. Ik had niet echt iets gepland, dus regelde vervoer en zorgde dat ik kon meespelen! Dit gezegd, op zaterdag stond ik daar op het veld,… Na een 3-0 overwinning (jeeej!!!) heb ik de rest van de dag niets meer gedaan, kwestie van recuperatie naar de fietstocht op zondag! De fietstocht zelf was zeer aangenaam. Met de lentezon in ons gezicht reden we naar de zee, waar we wat gelunched, gerust en genoten hebben.

Een aangenaam weekend zoals dit mogen er wel vaker komen. Maar mooie liedjes duren niet lang, het goede weer is net zo snel als het er was ook weer verdwenen. Laten we dus hopen dat het zonnetje er terug doorkomt, want een maandag in de mist zitten is niet direct iets waar ik naar uitkijk!

Laten we hopen dat dit je maandag in ieder geval al wat beter maakt :)!

Tot snel

Ben